Author: Louis Vuylsteke

  • Napoleonic Propaganda Thrives as Never Before

    Napoleonic Propaganda Thrives as Never Before

    Before Napoleon Bonaparte took the throne as leader of the French Republic in 1804, he led an expedition to seize control over the strategic Middle East region. In June 1799, however, the Battle of Acre would provide a barricade to this mission. Napoleon’s forces attacked the city of Acre twelve times but had to retreat thirteen times. This clash took the lives of 2,300 men, and another 2,200 were wounded or ill. In a brief bulletin to his troops, Napoleon would elegantly shape his words to turn the defeat into a virtual triumph:

    “Soldiers: You have traversed the desert which separates Asia from Africa, with the rapidity of an Arab force. The army, which was on its march to invade Egypt, is destroyed. You have taken its general, its field-artillery, camels, and baggage. You have captured all the fortified posts, which secure the wells of the desert. (…)”

    The Modern Leader’s Strategy

    Left: Napoleon Crossing the Alps, romantic version; Right: Bonaparte Crossing the Alps, realist version

    Napoleon was the first modern leader who systematically used the newspapers and press as a political bazooka to amplify the grandeur and swiftness of his military victories. He even manipulated citizens’ beliefs through art and theater to win their sympathy.

    The French leader could turn the bad into the good in one sweeping motion. He knew nothing was more powerful to get people on his side than to massage the truth to his favor. This strategy did not die with Napoleon.

    Present-Day Napoleonic Misinformation

    Nowadays, similar to Napoleon’s creative manipulation of truths, everyone who uses social media is in a way their own Napoleonic propaganda machine, often without realizing it.

    In media, and social media in particular, truth is also often vividly painted as a clear and easily understandable verdict. A matter of black or white. Left or right. Wrong or right.

    As if truth can be reduced to a catchy headline.

    In reality, truth is not black or white. It is a complex combination of events and facts that makes the final truth much more nuanced. It is a lot less entertaining than it is portrayed by our Napoleonic ministers of propaganda: your national television broadcast, your social media heroes, or whoever they may be.

    These modern-day ministers of propaganda are those who exploit our prejudices and invigorate us to hold firm black-white opinions on complicated matters. They touch our emotions to get our attention.

    This is no rocket science.

    The chilling reality is that media corporations and firms better understand how our brains work than we do. They make use of this knowledge. And so, the ordinary man risks becoming the victim of his own brain. What could be more discomforting than the fact that a group of people exploit our attention at the cost of truth and ethics?

    Lies Outcompete Truth on Cruise Control

    Back in the Napoleonic age, in the beginning of the 19th century, few information channels were available to people. Spreading flawed truths was a child’s play. On the other side of history, contemporary information dissemination is so extensive and fragmented that everybody can pretend to know the truth and spread his word.

    Oversimplified facts, captivating statements, and outright lies … they all have a soil more fertile than ever to grow and spread.

    Charles Spurgeon, a prominent British preacher in the 19th century, beautifully and poetically stated this competition between truth and lies in one of his sermons: 

    If you want truth to go round the world you must hire an express train to pull it; but if you want a lie to go round the world, it will fly; it is as light as a feather, and a breath will carry it. It is well said in the old Proverb, ‘A lie will go round the world while truth is pulling its boots on.’ ”

    Intellectual independence as antidote

    It is our own personal responsibility to disregard the clickbait headlines and go on our own quest for truth. To curate sources, seek other perspectives, distill them, and independently form our beliefs instead of naively trusting what is presented to us as truth.

    Compared to the Napoleonic epoch, we have more control and autonomy to decide who our ministers of propaganda are.

    We can have a coup of our propaganda parliament and form one ourselves, an intellectually independent one.

    Napoleon became his own victim

    People always thought that Napoleon was a small man and therefore called him “le petit corporal,” when in fact he was not called that because of his height. He held this nickname because of the affection and admiration soldiers had for their leader.

    Ironically, the father of modern propaganda became a victim of misinformation himself.

    Historical sources:

    https://www.shapell.org/historical-perspectives/articles/napoleon-the-original-fake-news

    https://en.wikipedia.org/wiki/Napoleonic_propaganda

    https://www.napoleon.org/en/history-of-the-two-empires/articles/was-napoleon-small/

  • Op Avontuur

    Begin vorige maand, ondertussen al een goeie maand geleden, kwam ik tot de constantie dat mijn tijd hier in Zweden bijna voorbij is. Het voelde een beetje angstig, ik had het gevoel dat ik hier nog maar pas aangekomen was terwijl het merendeel van mijn tijd al voorbij was. Vanaf toen wou ik meer reizen en ontdekken in de omgeving. Datzelfde weekend dat ik tot die constatatie kwam had ik niet echt iets op de planning. Ik schoot meteen in actie, ik keek of er treinen reden die dag naar Noorwegen. Jawel, een uur later, nadat ik snel mijn rugzak gepakt had zat ik op de trein naar Oslo. Een treinrit die een zestal uur zou duren. Veel van de omgeving zou ik niet zien aangezien de zon zo vroeg na de middag onder gaat. Zonder plannen of accommodatie kwam zat ik daar dan op de trein. Op de trein had ik genoeg tijd om een slaapplek te vinden. Ik belde tante Hilde om een paar tips te krijgen wat te doen in Oslo.

    Oslo was een prachtige stad, kleiner dat ik me inbeeldde, maar het is omringd door veel natuur. Ik probeerde zoveel mogelijk van het daglicht te gebruiken om in de natuur rond Oslo te bezichtigen. Ik plande om te metro te nemen tot het eindstation in het Noorden van Oslo. Een Noorse vrouw in de metro, die duidelijk aan de kleding te zien ook ging gaan hiken, gaf me de locatie van een paar mooie plekjes in de buurt. De natuur was er prachtig ondanks het mistige weer. Het is ongelofelijk om net buiten een hoofdstad in de wilde natuur te kunnen zijn. Geen auto te horen, geen winkels te zien, puur natuur. Eens de zon het voor bekeken hield voor de dag ging ik de stad bezien. Het is klein, gezellig en vooral erg modern. Er is veel nieuwbouw, de infrastructuur is er subliem.

    Na twee volle dagen Oslo besloot ik terug naar Uppsala te gaan. Ik nam de trein in de vroege uren om de omgeving te kunnen bezien. Het was prachtig weer. In de trein zag de zon aan de horizon opsteken boven de bossen en meren. Het was een van de mooiste treinritten die ik ooit gedaan heb.

    Eens in Uppsala was de winter het land ingetrokken, de dagen werden erg kort en de temperaturen doken sterk onder de nul. Het voelt er vreemd dat de zon de vroeg onder gaat. Terwijl ik mijn lunch net op heb gaat de zon onder, ergens rond twee uur dertig en nog voor de klok drie uur tikt is het hier schijnbaar nacht. Het voelt desoriënterend, eens het avond is, voelt het middernacht.

    De sneeuw die er de laatste tijd valt compenseert wel, het is geweldig. Alles is plots niet meer grauw, maar zo kleurrijk en levendig. Samen met de kerstversiering maakt het de stad erg gezellig. Ik dacht dat ik door de sneeuw niet meer ging kunnen fietsen, integendeel. Er wordt hier niet gestrooid met zout maar met kiezelstenen, die maken van de asfalt fietspaden een soort van grindpad waar je makkelijk op kunt fietsen. Het is de max om in de sneeuw te fietsen. Alsof alle wegen die deze zomer asfalt waren plots omgetoverd zijn naar in gravelpaadjes, de stad is precies een groot cyclocrossparcours met technische stukken.

    Nog voor ik naar Oslo ging, hadden we met wat vrienden een daguitstapje gepland naar een van de grootste natuurparken van Zweden, net onder Stockholm, zo een tweetal uur met de auto. We stonden vroeg op om zo het daglicht zoveel mogelijk te benutten. De weg erheen alleen al maakte het de moeite waard om zo vroeg op te staan. Zoveel meren, eilandjes en bossen. Het park zelf was adembenemend. Samen met de vrienden zo een dingen samen doen is onvergetelijk.

  • Noorwegen

    Na mijn examen was het tijd om even te ontspannen. Mijn weekendje naar huis stond al lang vast, en het viel niet toevallig samen met Arnaud’s trouwfeest. Het was leuk om de familie weer te zien. In Gent sprak ik ook nog af met wat vrienden, dus mijn weekend was goed gevuld.

    Eenmaal terug in Zweden waren de bladeren gevallen en was de klok een uur teruggedraaid. Plots is het hier erg donker en koud, het is duidelijk dat de winter voor de deur staat. Het weekend nadat ik naar België reisde liep ik samen met Nathan de halve marathon van Uppsala. Het parcours was prachtig en de sfeer fantastisch, met veel muziek langs de weg. Er was zelfs een loper die gitaar speelde en zong, echt ongelofelijk.

    Dit weekend kwamen papa en Cédric op bezoek, en we gingen samen naar Stockholm. We verkenden de oude stad en de souvenirwinkels, die papa enorm interessant vond 🙂. Daarnaast ontdekten we wat minder bekende, maar prachtige plekjes, zoals een gezellige overdekte markt en een park midden in Stockholm, waar ook de Nationale Bibliotheek van Zweden staat.

    In Uppsala maakten we een lange boswandeling en passeerden een meer met indrukwekkende villa’s in typisch Zweedse stijl. Bij elk huis lag een pontonnetje met een boot of kajak, net zo gewoon als het hebben van een fiets bij ons in België.

    In Stockholm bezochten we ook Skansen, een soort Bokrijk met dieren zoals rendieren en beren, en traditionele gebouwen. Daarna dwaalden we door de stad en gingen fika doen op een plek waar Zlatan Ibrahimovic ooit ook koffie dronk. We sloten de reis af met een lunch, waarbij papa de klassieke Zweedse gehaktballetjes proefde.

    Op het moment van schrijven (4.11) zit ik in de trein naar Noorwegen… wordt dus vervolgd.

  • De Zweedse sauna ontdekt

    Vanaf nu zal ik ongeveer om de twee weken mijn ervaringen in Zweden delen, omdat het anders elke week te veel tijd kost. Maar geen zorgen, ik ben mijn blog niet uit het oog verloren. De afgelopen twee weken zaten vol met nieuwe avonturen.

    Zo heb ik me aangesloten bij een schaakclubje bij Kalmar Nation, op aanraden van een paar vrienden. Iedere donderdagavond speel ik daar een potje schaak. Het is niet alleen leuk om te schaken, maar ook een perfecte manier om nieuwe mensen te leren kennen want er komen iedere week wel veel mensen. De sfeer is wel bijzonder want we spelen in een soort zolderkamer met oude schilderijen aan de muur en kandelaars op tafel. Wel gezellig hoor. En een verdieping lager is er de bar van de nation dus kan je gemakkelijk iets halen om te drinken of eten.

    Daarnaast heb ik mezelf een abonnement bij het lokale zwembad cadeau gedaan om mijn zwemconditie op te bouwen. Het zwembad is enorm, een 50-meterbad waar ik lange baantjes kan trekken. Het beste deel is dat er sauna’s zijn in de kleedkamer! Het is niet alleen heerlijk ontspannend, maar ook een sociale plek. Mensen komen er met collega’s of vrienden om er over hun dag te vertellen. Ik heb er ook al wat nieuwe vrienden gemaakt. Zo wordt zwemmen toch wel beloond en motiveert het mij wel om baantje te gaan trekken.

    Naast zwemmen ben ik ook een paar keer gaan lopen met vrienden, waaronder Bianca en Olle. Olle woont vlakbij een groot bos, en daar hebben we een geweldige trailrun gedaan. Het parcours was uitdagend, met rotsen en heuvels, wat me deed denken aan Zwitserland. De dag erna trok ik eropuit voor een wandeling in Norra Lunsen, het grootste bos in de buurt van Uppsala. Ik moest een stuk met de bus, maar het was de moeite waard. In het midden van het bos kwam ik een gezellige chalet tegen waar mensen ’s ochtends vroeg een vuurtje aan het maken waren en ontbeten. Dankzij “allemansrätten”, een regel in Zweden die stelt dat je overal in de natuur mag overnachten en vuurtjes stoken, zolang je de natuur maar respecteert. Wel een leuke regel vind ik.

    Op ochtendwandelingetje een tweetal weken geleden ontdekte ik een zaterdagmarkt in het stadscentrum, waar ze streekproducten verkopen. Ik kon het niet laten en kocht een potje blauwe bessenconfituur. Ik maakte dan meteen pannenkoeken om de confituur te proberen, en wat was die heerlijk!

    Op de universiteit zit ik voornamelijk tussen Zweedse studenten, wat ik echt een voordeel vind. Ze zijn super behulpzaam en geven me waardevolle tips over de stad en het studentenleven. Het is een goede manier om me snel aan te passen.

    Vorige week ging ik een ritje maken en ontmoette toevallig een andere fietser. We raakten aan de praat en hij liet me zijn favoriete plekken in de buurt zien. Het was een adembenemende tocht langs een klein haventje en we zagen zelfs een groepje reeën langs de weg. Ik was verrast hoe open en vriendelijk hij was, ondanks het stereotype van de wat introverte Zweed. Want daar heb ik tot nu toe nog niets van gemerkt, de mensen zijn hier super vriendelijk en hulpzaam. Ook heb ik mijn fietsbanden vervangen door gravelbanden, zodat ik nu probleemloos op onverharde paden kan fietsen. In het park in het centrum van de stad is er een soort van ‘fietsstation’ waar ik mijn fiets gratis kan wassen met water en zeep,.. dus dat is erg handig voor mij, zeker nu met die herfstmodder!

    Vorige zondag organiseerden we met de mensen in mijn gebouw een kookwedstrijd. Iedereen kookte in teams per nationaliteit, en het was een geweldige culinaire ervaring. Van Franse en Italiaanse gerechten tot Turkse en Georgische specialiteiten, we proefden van alles. Ik maakte samen met wat Nederlanders pannenkoeken, simpel maar o zo lekker, en blijkbaar vonden anderen dat ook.

    Deze week moet ik wat focussen op de studies, want volgende week heb ik een belangrijk examen. Trouwens, het wordt hier al pittig koud en deze week is er veel regen verwacht dus dat komt nu eigenlijk wel even goed uit nu ik toch niet zoveel tijd heb om naar buiten te gaan.

  • Laatste zomerdagen, herfst in aantocht

    Na het weekendje met mama en Tine moest ik weer volle bak in het schoolwerk vliegen. Ik ging studeren in de bibliotheek van de campus. Die is heel groot en het zit er vol studenten.

    Ik ging die week mij ook inschrijven bij een nation: Värmlands. Ik koos voor deze nation omdat ze heel leuke feesten hebben op vrijdag waar alle studenten naartoe komen en je altijd veel nieuwe mensen leert kennen. Op vrijdag kwam mijn vriend Theo uit  België op bezoek. Hij bleef voor een weekend in bij mij. We gingen de zaterdag opnieuw naar Stockholm de mooie plekjes bezoeken. Opnieuw hadden we prachtig weer. Het valt op dat in die maand en een half dat ik nu in zweden ben nog nauwelijks iets van regen heb gehad. ’s Avonds zijn we dan samen met mijn vrienden iets gaan drinken in een nation. De zondag was dan eerder een rustdagje waar we gewoon wat boeken lazen aan de rivier. Het moet niet altijd super actief zijn. Het was fantastisch dat ik ook aan een van mijn beste vrienden de plaats kan tonen waar ik studeer en leef.

    Na het weekend moest ik opnieuw wat schoolwerk inhalen, want de professoren blijven maar artikelen geven die we moeten lezen. Op dinsdag ging ik zoals gewoonlijk weer met wat vrienden een rondje hardlopen. Er is net buiten het centrum veel natuur en een paar heuvels dus dat is geweldig om in te hardlopen. Ik ging lopen met Eric (Canada), Iris (Finland) en Pierrot (Frankrijk).

    Op donderdag werd ik dan vroeg wakker door het zonlicht door mijn gordijn en besloot ik mijn fiets van stal te halen en de streek verder te ontdekken. Ik reed langs de brede afsaltwegen naar het Zuiden van Uppsala. Het was nog wat mistig omdat het zo vroeg op de ochtend was. Ineens na 20 kilometer zag ik in de verte een meer en besloot me een weg erheen te vinden. Ik maakte een ommetoer om er te geraken. Ik kwam terecht op een fantastisch plekje langs het meer. Er was een herberg en een ponton op het water. Het uitzicht was ongezien, je kon kilometers ver kijken. Op het meer lagen kleine eilandjes. Je kon er niets horen buiten het gezang van de vogels en de bries van de wind. Ik leerde er een vrouw kennen die er foto’s aan het nemen was, ze is fotograaf. Ze had een koffiekan en koekjes mee en bood me koffie aan. Fantastisch ervaring om zo iemand op zo een moment te leren kennen. Ik bleef er wel een uur hangen gewoon omdat ik het zo een magische plek vond. Het is tot nu toe het meest indrukwekkende plekje dat ik heb ontdekt. Ik reed nog verder door een paar kleine dorpjes en keerde terug via de bossen. Ik maakt opnieuw een kleine ommetoer omdat ik opnieuw een klein meer zag waar mensen aan het zwemmen waren. Ik beslisste om er heen te gaan en te zwemmen. Het water was koud maar het deed meer dan deugd omdat het buiten erg warm was.

    Op vrijdag dan ging ik eerst naar de campus waar ik mijn wekelijkse presentatie moest doen. Daarna ging ik naar Café linné waar ik met een paar vrienden een ‘fika’ ging doen. Het is was een van de laatste zomerdagen. De zon zat uit en het was wel 20 graden. Ideaal weer om wat vitamine D op te doen tijden een kopje koffie met taart. Erna ging ik met Eric en nog wat vrienden langs de rivier die de stad doorkruist zitten en speelden we samen wat muziek. Het was geweldig om de laatste zomerdagen nog buiten te kunnen spenderen.

    Op zaterdag kwamen wat vrienden bij mij eten en speelden we muziek en kaartten. Het is altijd leuk om samen te koken en de avond samen door te brengen.

    Op zondag dan ging ik vroeg opstaan om een wandeltocht te maken met een groep vrienden. Ons doel was een kasteel zo’n 25 kilometer verderop waar een marktje zou zijn. We doorkruissten bossen, wandelden door boerderijen. Maakten een ommetoer omdat een groep koeien de weg versperden. Maar uiteindelijk geraakten we er. Het was interessant om door de Zweedse bossen te wandelen want er waren wat vrienden mee die biologie studeren. Zij wisten veel te vertellen over de planten en beesten die er leefden.

    ’s Avonds ging ik nog een rondje lopen met een Hollandse vriend die ik een tijdje eerder leerde kennen. Nadien ging ik vroeg slapen, want het was een lange dag geweest. Een lange week liever. Maar ik geniet van iedere dag.

    Ik heb deze week en vorige week samengenomen uit tijdsnood maar ik doe mijn best om vanaf nu terug wekelijk een update te geven van hoe ik het hier stel.

    Groetjes Louis

  • Eerste lessen en bezoek!

    art een nieuwe periode van tien weken met twee andere vakken: Business in Networks en Scandinavian Leadership. Dat is heel anders dan in Gent, waar je alle acht vakken tegelijk hebt en op het einde van het semester de ‘blok’ ingaat.

    Ook de manier van lesgeven verschilt sterk. Hier krijg je minder theorielessen en ligt de nadruk veel meer op zelfstudie en groepswerk, waarin je de theorie meer in de ‘praktijk’ moet brengen. Elke maandagmiddag is er een theorieles, en daarna heb ik de hele week de tijd om alles verwerken (ik moet bijvoorbeeld veel artikels en hoofdstukken uit boeken lezen) en met een paar Zweedse medestudenten aan  een groepsopdrachten te werken. Op vrijdagnamiddag hebben we een seminarie waar we de theorie in groep bespreken met de professor en onze groepsprojecten presenteren. Wat ook opvalt is dat we hier met veel minder in de les zijn dan in Gent, hier zijn we met een dertigtal terwijl we in gent vaak met honderden samenzitten. Doordat we met zo weinig zijn wordt er in de les ook vaak een pauze ingelast waar iedereen dan op zijn beurt zijn mening moet geven over een concept dat we net geleerd hebben… iets wat in Gent dus nooit gebeurt.

    Naast het studeren, ben ik maandag voor het eerst met een groepje vrienden gaan hardlopen. Ik vind het geweldig om met andere mensen te gaan hardlopen, dan leer je die mensen (en hun interessante achtergrond) ook beter kennen en gaat de tijd snel voorbij. Ik ging lopen met Theo uit Duitsland, Aniruth uit India, Joan uit Spanje en Volodymyr uit Oekraïne. We komen wel echt goed overeen en gaan nu vaker samen gaan lopen. Ik heb zelfs een weddenschap met Theo: we gaan samen trainen voor de halve marathon van Uppsala. Dat wordt een leuke uitdaging.

    Dinsdag ben ik samen met Eric gaan hiken in een bos vlakbij waar hij woont. De natuur hier is echt prachtig. Na het hiken gaf Eric mij een kleine demonstratie van zijn banjokunsten. We hebben afgesproken om eens samen muziek te maken, daar kijk ik wel echt naar uit want hij speelt echt fantastisch goed banjo. ’s Avonds ging ik met Aniruth een nieuwe ‘nation’ bezoeken, omdat ik me nog niet had aangesloten bij een ‘nation’. Ik ontmoette weer veel nieuwe mensen, waaronder een Nederlander die ook van hardlopen houdt, dus we wisselden nummers uit om later samen te gaan lopen. Een leuk detail: bij die nation (Upplands nation) hadden ze ook stella, wat zeker een pluspunt is!

    Vanaf woensdag voelde ik me niet zo lekker. Ik had een stevige verkoudheid te pakken. Daarom besloot ik het de komende dagen wat rustiger aan te doen, vooral omdat mama en Tine op vrijdag op bezoek zouden komen in Uppsala.

    Vrijdag was het dan eindelijk zover! Ik kon mama en Tine laten zien in wat voor een geweldige stad en omgeving ik hier mag wonen en studeren. We trokken meteen de stad in en ik liet ze de mooiste plekjes zien. We sloten de dag af met een heerlijk diner in een Italiaans restaurantje naast het universiteitsgebouw.

    Zaterdag stonden we vroeg op om naar Stockholm te gaan, waar we een fietstour met gids hadden geregeld. Wat begon als een mistige ochtend, veranderde al snel in een prachtige zonnige dag met zomerse temperaturen – een perfecte dag voor sightseeing! We ontdekten de verschillende wijken van de stad. Het was al mijn vierde keer in Stockholm in een paar weken, maar de stad blijft me verrassen: het is er levendig, maar toch ook heel rustgevend, met overal zoveel natuur en ontzettend vriendelijke mensen. In de namiddag gingen we naar Södermalm, waar we een onvergetelijk uitzichtpunt over de stad vonden. Er was ook een halve marathon gaande, dus we gingen even kijken; er hing een geweldige sfeer in de stad.

    Het was fantastisch om mama te laten proeven van de Zweedse cultuur van ‘fika’ en ‘lagom’. ‘Lagom’ betekent ‘niet te veel, niet te weinig’, oftewel alles in balans en ontspannen. Dat is echt hoe de Zweden hier leven: rustig, en ze lijken van elk moment te genieten. Het is moeilijk te beschrijven, maar je merkt het echt als je hier een tijdje bent.

    Op zondag huurden we fietsen (die helaas wat mankementen hadden) en gingen naar de oude stad van Uppsala om de Vikingcultuur op te snuiven. In de namiddag deden we een échte ‘fika’ bij mijn favoriete café langs de rivier – lekker genieten van taart en koffie in de zon. Daarna zochten we een plekje langs de rivier om te genieten van de late zomerzon en wat te lezen. ’s Avonds gingen we nog een laatste keer samen uit eten in een Italiaans restaurantje dicht bij hun hotel.

    Wat een geweldig weekend was dat! Het was echt leuk om mama en Tine te kunnen laten zien wat ik hier allemaal doe en waar ik leef. Het is jammer dat ze alweer weg moesten, want ik had hen graag nog meer leuke plekjes laten zien.

    Nu zij terug in België zijn, gaat mijn avontuur hier gewoon verder. Volgende week ga ik beslissen bij welke ‘nation’ ik me ga aansluiten, en komt een van mijn beste vrienden uit België op bezoek.

    (deze week en volgende week zullen de blogs wat later komen want ik hebt het namelijk wel een beetje druk met bezoek in de weekends 😉 en schoolwerk)

  • Laatste ‘vakantieweek’

    Op maandagmorgen stond ik vroeg op om te gaan lopen langs de rivier die de stad doorkruist. De vele rustige grindpaden hier maken het lopen erg aangenaam. Daarna had ik afgesproken met een paar vrienden – twee Fransen en Eric, een Canadees – om de hoofdstad Stockholm te bezoeken. We namen de trein, waar we onderweg mensen uit Oostenrijk leerden kennen die Stockholm goed kenden. Zij gaven ons heel wat tips over wat de moeite waard was om te bezoeken. Eenmaal in de stad gingen we eerst naar het oude centrum, en vervolgens trokken we naar een eiland net buiten het centrum. Daar genoten we van een prachtige wandeling langs het water, met een adembenemend uitzicht op de stad. Het was er ook veel rustiger dan in het drukke, toeristische oude centrum. Op het eiland was er veel natuur en er stonden indrukwekkende villa’s. Om ons verblijf in Stockholm af te sluiten, bezochten we het Vikingmuseum. Een aanrader, want het museum is erg modern met veel interactieve elementen. Een gids gaf ons uitgebreide uitleg en maakte het bezoek echt de moeite waard.

    Dinsdag stond er een grote fietstocht op het programma. Ik wilde zoveel mogelijk van de omgeving zien nu de dagen nog redelijk lang zijn en het nog heerlijk warm is om te fietsen, hoewel de dagen wel al korter worden. Het was fantastisch: ik fietste door het glooiende Zweedse landschap, tussen uitgestrekte paardenboerderijen door. Soms reed ik kilometerslang zonder iemand tegen te komen; de wegen hier zijn bijzonder rustig. De bossen zijn indrukwekkend en overweldigend mooi. Ik fietste rond het grote meer Ekoln, dat heel vredig en rustgevend is. Onderweg kwam ik ook langs het historische vissersdorpje Sigtuna. Na een lange rit ging ik nog wat bijpraten met vrienden in V-Dala, een van de vele ‘nations’ in Uppsala.

    Donderdag was de openingsceremonie van het academiejaar. Samen met wat vrienden ging ik naar het grote universiteitsgebouw, waar we in een prachtige zaal werden ontvangen met een toespraak van de vice-chancellor. Tussendoor speelde een klassiek orkest, een jazzband en een zangeres. Het was adembenemend! Ik had nooit verwacht dat het zo groots en indrukwekkend zou zijn. Nadien gingen we ‘fika’ doen met vrienden en speelden we nog wat kaarten.

    Op vrijdag ging ik opnieuw naar een ‘nation’ om nieuwe mensen te leren kennen. Het was weer een heel grote ‘nation’ en we moesten zelfs een tijdje wachten om binnen te geraken, maar het was het wachten meer dan waard. Er was een geweldige sfeer: veel mensen waren gek verkleed en zongen Zweedse liederen. Ik maakte voor het eerst echt kennis met veel Zweden, wat erg leuk was. Toen ik ’s avonds terug naar mijn kamer ging, zag ik plots een groene gloed aan de hemel… het noorderlicht! Het was magisch; ik dacht dat ik dat enkel in de winter zou kunnen zien in Lapland.

    Heel toevallig kwam ik te weten dat een vriend die ik in Vaasa (Finland) had leren kennen, ook in Uppsala zou studeren. We spraken af in een café en praatten rustig bij. Wat een toeval!

    Op zondagochtend ging ik ‘fika’ doen met mijn buddy – een Zweedse studente die hier al een tijdje studeert en die me helpt als ik vragen of problemen heb – en nog een paar andere studenten. Het is altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen, en het is ook geruststellend om een buddy te hebben die me wegwijs maakt.

    Morgen volg ik voor het eerst lessen aan de universiteit, spannend!

    Ik houd jullie op de hoogte!

  • Alleen in Uppsala

    Deze week was mijn eerste week alleen in Uppsala, nadat Cédric op zondag naar huis was vertrokken en eerder die week ook Henri en papa al waren vertrokken. Op maandag begon ik meteen met het verkennen van de benedenverdieping mij residentie. Ik ontdekte de gemeenschappelijke keuken, de gym en het waslokaal, waar ik voor het eerst zelf mijn was deed. Gelukkig ging alles redelijk vlot. Tijdens het wassen ontmoette ik Alejandra, een Mexicaanse studente die hier al een jaar studeert. Ze gaf me veel nuttige tips over de stad en het studentenleven!

    Later die dag besloot ik de bibliotheek te bezoeken. Deze ligt op slechts een paar minuten wandelen van mijn kamer, dus ik ging erheen en nam een kijkje. Mijn oog viel meteen op de vele tafels waar mensen aan het schaken waren. Van jongeren tijdens hun schoolpauze tot gepensioneerden, van iedere leeftijd was wel iemand aan het schaken. Terwijl ik toekeek, vroeg iemand of ik een potje wilde spelen. Zo ontmoette ik Paul, een local die in Uppsala woont en studeert. Hij was erg vriendelijk en leerde me veel over de stad, terwijl hij me ook schaaktips gaf, want hij was duidelijk beter dan ik. Later kwamen zijn vrienden Ludwig en een Duitse Erasmusstudent erbij, en we speelden allemaal een paar potjes tegen elkaar. De tijd vloog voorbij terwijl ik mijn eerste Zweedse vrienden maakte.

    Deze week ging ik ook voor het eerst hardlopen in de stad. Zonder navigatie ging ik gewoon op goed instinct op zoek naar mooie paden en parken. Ik liep door het centrum, langs de kathedraal en het kasteel, en uiteindelijk richting een bosrijk gebied genaamd ‘Stadskogen’, net buiten de stad. Het was er prachtig, met torenhoge naaldbomen en een kabbelend riviertje. Er was bijna niemand, dus het was er heerlijk stil, op het gezang van de vogels na. In het bos waren ook veel struiken met bessen die door een aantal mensen geplukt werden! Het deed me denken aan de Zwitserse bossen, met die heerlijke warme geur van dennenbomen.

    Vanaf woensdag arriveerden er veel nieuwe studenten in de residentie waar ik verblijf. Ik ontmoette meteen een paar van hen, en we spraken af om ‘s avonds in mijn kamer samen te komen en elkaar beter te leren kennen. Het was fantastisch om zoveel nieuwe mensen van over de hele wereld te ontmoeten: Fransen, Italianen, een Costa Ricaanse, een Canadees en een Turk. We deelden veel over elkaars land en cultuur, wat ontzettend interessant was. Wat me opviel, was hoe vriendelijk en behulpzaam iedereen is.

    We besloten vanaf nu elke avond bij iemand anders op de kamer samen te komen om iets te drinken en elkaar beter te leren kennen.

    Op donderdag sprong ik op mijn fiets om de omgeving buiten Uppsala te verkennen. Helaas zat het weer niet mee, want ook hier kan het flink regenen! Na slechts vijf kilometer fietsen zag ik dreigende wolken opkomen, en even later begon het te gieten. Gelukkig klaarde het snel op, en kon ik verder fietsen terwijl ik opdroogde. Ik fietste langs kleine dorpjes zoals Alsike en Krusenberg, waarvan de laatste naast een groot meer ligt, genaamd Ekoln. Het uitzicht vanaf de fiets was fantastisch; het landschap wisselde voortdurend tussen weilanden, naaldbossen en kleine dorpjes met die typische roodbruin geschilderde huizen. De Zweedse asfaltwegen zijn ook geweldig om op te fietsen.

    ‘S avonds ging ik naar een studentencafé waar een groot evenement plaatsvond. Het was een druk feest waar honderden studenten naartoe gingen. Ik leerde veel mensen kennen, vooral Italianen. Angelo, José en Manuel waren geweldig gezelschap om mee uit te gaan. Het enige nadeel was dat er alleen Heineken werd gedronken, wat in mijn ogen nog wel wat kan leren van een goede pils. Opvallend is dat ze in Zweden overal op evenementen bier in plastic flesjes geven; het lijkt net glazen flesjes, maar dat zijn ze niet. Ik had dat vooraf nog nooit gezien.

    Op vrijdag ging ik voor het eerst binnen in een universiteitsgebouw voor een presentatie in een gevulde aula vol internationale studenten. Het was leuk om alle mensen te zien die hier ook gaan studeren. Na de infosessie ontmoette ik veel nieuwe mensen, waaronder Eric, een Canadese student. We raakten aan de praat en spraken af om de volgende dag samen te gaan fietsen naar een dorpje in de buurt. Na de sessie ging ik nog een biertje drinken in een nabijgelegen café met een paar mensen die ik net had ontmoet, om de dag af te sluiten.

    De volgende dag maakte ik een fietstocht met Eric. We besloten naar een noordelijk gelegen dorpje genaamd Storvreta te fietsen. Eric had net een fiets gekocht op de tweedehandsmarkt, dus we waren klaar om te gaan. Na een paar kilometer fietsen ontdekten we Gamla Uppsala, oftewel Oud Uppsala. We stopten om het dorp te verkennen en ontdekten dat het het oude dorp is waar ooit de Vikingen leefden. Een deel is bewaard gebleven, zoals de koninklijke heuvels waar oude Vikingkoningen zijn begraven. Er staan ook nog authentieke runenstenen, wat heel interessant was. Eric studeert ecologie en weet veel over de Vikinggeschiedenis, dus hij vertelde me veel over deze intrigerende cultuur. Na onze culturele ontdekking vervolgden we onze weg naar Storvreta. Na nog eens tien kilometer fietsen kwamen we aan in het centrum van Storvreta. Er was niet veel te zien of te doen, maar de rit ernaartoe was wel geweldig. Ik leerde Eric beter kennen, hij lijkt een goede vriend te worden. Na een lange dag kwam ik terug in de residentie en speelde ik nog wat kaartspellen met wat mensen van op mijn gang.

    Deze week had ik al zoveel mensen ontmoet dat ik die avond besloot vroeg naar bed te gaan en een aflevering van FC De Kampioenen te kijken. Dat mag ook eens hé, mijn gedacht? (Zo zou Boma het zeggen)

    Vandaag besloot ik mijn zondag te beginnen met een ontbijt in een hotel vlakbij. Het was heerlijk om even niet na te hoeven denken over ontbijt of lunch. Ik denk dat dit wel eens mijn nieuwe Zweedse zondagochtendtraditie zou kunnen worden. Na de brunch ging ik naar een voetbalwedstrijd van de lokale club IK Sirius, die tegen Djurgården speelden. Het was een burenduel tussen het team van Uppsala tegen het team van Stockholm. De sfeer was gezellig en heel anders dan in België. In het stadion zitten de supporters van beide teams gewoon door en naast elkaar, zonder gescheiden te zijn. Iedereen praat met elkaar, ongeacht voor welk team je bent. Er is wel rivaliteit, maar op een vriendelijke manier, zonder geweld. Ika, die naast me zat, was bijvoorbeeld een supporter van het bezoekersteam. Hij vertelde me dat het stadion in de winter wordt omgebouwd tot een schaatsbaan, dus daar ga ik zeker ook eens naartoe in de winter. De snacks in het stadion zijn ook anders; geen frieten met bier, maar gebakjes zoals een ‘kanelbulle’ met koffie. Een kanelbulle is een typisch Zweeds gebakje dat ze hier veel eten en je overal in de winkels vind. Het was een leuke ervaring om een sportwedstrijd in Zweden mee te maken.

    Later vanavond ging ik met een vriendin uit hetzelfde gebouw naar een rondleiding langs alle ‘nations’. Nations zijn een soort studentenverenigingen waar je lid van kunt worden om deel te nemen aan verschillende evenementen of gewoon iets te gaan drinken of te lunchen. Elke nation heeft zijn eigen specialiteit; de ene richt zich meer op muziek, de andere op sport of feesten. Om de keuze makkelijker te maken, organiseerde men een rondleiding langs alle 13 nations in Uppsala.

    Het was een drukke week waarin ik ontzettend veel nieuwe mensen heb leren kennen van over de hele wereld, en ik vond het geweldig! De mensen waarmee ik in hetzelfde gebouw woon, voelen nu al aan als goede vrienden, alsof we elkaar al veel langer dan een week kennen. Het is echt fantastisch.

  • De eerste week van een nieuw avontuur…

    Eindelijk was het zover: met een volgepakte auto vertrokken we richting Zweden, waar een langverwacht avontuur zou beginnen. Onze bestemming? Uppsala, een stad die vol ongeduld op ons wachtte.

    Cédric vergezelde me als mijn copiloot, de ideale reisgezel die zorgde voor navigatie, drankjes, snacks en natuurlijk flauwe grappen om de tijd te doden. We hadden vier dagen uitgetrokken om van deze rit een ‘roadtrip’ te maken. Onze eerste stop: Bremen. Dit charmante oude stadje bood ons een welgekomen stop na een lange dag rijden. We genoten van het comfort van ons hotel en enkele hoogtepunten in het historische centrum. Het was een korte, maar welkome pitstop, waar we de tijd namen om goed uit te rusten en de omgeving met de fiets te verkennen. De landelijke omgeving van Bremen bleek jammer genoeg niet bijzonder fietsvriendelijk; de infrastructuur liet hier en daar wat te wensen over, vooral in vergelijking met wat ons de volgende dag te wachten stond…

    De volgende dag staken we de grens met Duitsland over en vervolgden we onze reis richting Denemarken. We doorkruisten het golvende binnenland van het land der Vikingen, sfeervolle havens en eindeloze stranden. Aan het uiterste puntje van dit prachtige land lag onze volgende tussenstop: Kopenhagen. Net buiten het centrum verbleven we in een knus tuinhuisje dat eigendom was van een zekere Rune, het was er klein maar we hadden alles wat we nodig haddden, al was het bed wat klein voor twee 🙂 . Zoals in Bremen haalden we ook hier meteen onze fietsen van de auto om de omgeving te verkennen. Waar we in Bremen nog goed moesten opletten voor het drukke verkeer en putten in de wegen, was Kopenhagen een waar paradijs voor fietsers. Kilometerslange fietssnelwegen, breed en uitnodigend, leidden ons door en rond het bruisende stadsleven van deze Deense hoofdstad. Na een fantastische fietstocht gingen we de 17e verjaardag van Cédric vieren met een heerlijke pizza op een pittoresk pleintje in het centrum terwijl de avond over de stad viel.

    De volgende dag was het moment daar: we reden via de indrukwekkende Öresundbrug Zweden binnen. Langs de westkust vervolgden we onze weg door Malmö en Helsingborg, richting een afgelegen dorpje ten zuiden van Göteborg. De rustige wegen van Zweden waren een waar genot om op te rijden, met prachtige uitzichten op heuvels en zee. In Kållered vonden we een chalet aan de rand van een bos, zo afgelegen dat we het enkel via grindwegen konden bereiken. De natuur was hier adembenemend: torenhoge naaldbomen en schijnbaar eindeloze meren. Veel tijd om ervan te genieten hadden we niet, want de volgende ochtend moesten we alweer inpakken voor de laatste etappe van onze reis: Uppsala.

    Na een lange rit van ongeveer 500 kilometer arriveerden we eindelijk in de stad van eeuwenoude universiteitsgebouwen, de majestueuze kathedraal en een levendige studentencultuur. Wat een verademing was het: de stad ademt rust en toch bruist het van het leven, de mensen zijn er ongelooflijk vriendelijk. Mijn kamer ligt in het hart van de stad, waardoor alles binnen handbereik is. Diezelfde dag arriveerden ook papa en Henri in Uppsala met het vliegtuig. Samen ontdekten we de stad en genoten we van een diner in een gezellig Italiaans restaurant naast het universiteitsgebouw.

    De volgende ochtend aten we met z’n vieren ontbijt in het hotel. Daarna namen papa en Henri de auto terug naar België. Nadat zij vertrokken waren, gingen Cédric en ik naar de IKEA om mijn kamer nog wat verder in te richten. ’s Avonds bereidde chef Cédric een heerlijke pasta, waarmee mijn keuken meteen een waardige start kreeg.

    Op de laatste dag voordat Cédric vertrok, maakten we een uitstap naar Stockholm. De Zweedse hoofdstad ligt op slechts een halfuurtje met de trein en was dus een must-see. We hadden een afspraak met een lokale gids die ons het historische stadscentrum zou laten zien. Stockholm is een geweldige stad; de gebouwen en de rijke geschiedenis stralen iets geweldigs uit. Bovendien wordt de stad volledig omringd door water, met verschillende eilanden die elk hun eigen verhalen en culturen waarborgen. Dat maakte de stad uniek. Na een drukke dag sloten we onze reis af met een avondwandeling en een stop in het ‘bierhuis’ net onder mijn kot.

    Het was een fantastische week, vol nieuwe ontdekkingen, maar nu begint het echt. Met iedereen terug in België is het aan mij om nieuwe vrienden te maken in deze prachtige omgeving. Ik heb er ongelofelijk veel zin in!

    Ik zal proberen iedere week een verslagje te maken van mijn ervaringen en verhalen…

    Veel groeten,
    Louis

  • Let Your Mind Speak to You

    Let Your Mind Speak to You

    As soon as I wake up, I would turn on some music to get ready for the day. When having my morning coffee, I would switch that music to a daily news podcast. Then, during the break of a lecture, I used to almost instantly grab my phone. The same goes for when have to wait in line for something or go to the restroom.

    I never had this quiet time when my mind could speak to me. A time most of us call: boredom. We always have something to distract us from the present: music, a podcast, a video, or whatever. We hate silence and boredom. We avoid it. I used to avoid it too.

    A hidden itch

    Whenever I had a tiny gap of time when I was alone with no distraction, an urge forced me to seek some kind of entertainment. As if I was afraid of silence. It was a Pavlovian loop where every time I fell into a boring moment, I reached for a distraction.

    It was when I first learned about the neurotransmitter dopamine and its functioning that I understood how many of my seemingly harmless habits were actually very compulsive. I felt happy when I listened to music, but miserable when I was in complete stillness. These habits caused me to have a poor night sleep, and besides that, I developed a fog in my head that led to a scattered concentration and bad communication with people.

    The solution was handed to me on a golden plate by productivity gurus on YouTube: I had to stop listening to music for at least a month (cold turkey) and reduce my screen time to under an hour a day. I succeeded… but did not feel any better afterward. How am I meant to live without music? It gives so much color and joy to life. I therefore reintroduced music and YouTube to my daily living and started experimenting several months with listening to music and watching videos at certain times of the day only.

    I realized that deciding right away to not listen to music or not watch YouTube anymore was a stupid idea. Instead, being intentional with urges rather than suppressing them is key. We will have urges and desires for the rest of our lives, so we better learn to handle them rather than running away from them.

    Music and YouTube (and social media in general) are not necessarily always bad. No. They can be wonderful stuff. It is like a bar: you can go there to meet some new people, have a few drinks, and just have fun. However, many stay too long and have to deal with the consequences. The same applies for social media, where a couple of minutes of scrolling become hours in a blink of an eye. We just have to make sure we don’t get dragged away by them.

    When boredom becomes a cure

    Source: Unsplash

    I promised myself to break the Pavlovian loop of filling up every bit of boredom with distraction. When I write, I do not listen to any music. When I go to the restroom, I don’t always pull out my phone. When I am waiting in line somewhere, I try not to always seek a distraction.

    Instead, I just accept the silence.

    This utter silence can be incredibly frightening, but the more I practice it, the more I enjoy letting my mind do its thing. In these moments of quietness, we process things that happened, ponder where we are heading, and come up with ideas to solve problems. I have conversations with my mind I never had before.

    Now, I also begin to enjoy things I never liked before. I love walking down a trail in the evening, sitting down on a bench, and find peace in watching the sunset and hearing the birds chirping to each other. Nothing more.

    The quiet boy

    When our mind is always occupied and never quiet, we can never form clear ideas or thoughts, as if our mind is filled with a fog. Stillness is necessary for humans to let our mind speak to us.

    Boredom is like a quiet boy in a classroom: if you always avoid speaking to him, you’ll never hear what he has to say. But once you give him his time and full attention, you will get to hear all the great ideas and stories he has to tell. There is a lot to learn from quiet boys, as there is a lot to learn from silence.

    Let us all take some little time a day to hear out the quiet boy inside of us.